Summary
Kousei Arima groeit op als pianowonderkind onder de strenge begeleiding van zijn moeder, die hem vanaf zijn kindertijd intensieve trainingen oplegt. Na de dood van zijn moeder komt Kousei emotioneel in elkaar en verliest hij de mogelijkheid om het geluid van de piano te horen terwijl hij speelt, waardoor hij publieke optredens verlaat. Twee jaar later ontmoet hij de muzikale wereld weer als hij een vrijgevochten violiste leert kennen die hem inspireert om uit zijn inertie te stappen en opnieuw te spelen. De muzikale interactie tussen de twee leidt ertoe dat Kousei weer begint met oefenen, duetspelen en optredens, waardoor zijn carrière weer opleeft en hij dichterbij zijn klasgenoten komt. Er ontstaat een affectieve spanning die de kindervriendin van Kousei en de populaire klasgenoot betreft, wat persoonlijke conflicten creëert die zich vermengen met recitals en competities. De gezondheid van de violiste begint te verslechteren; ze wisselt af tussen optredens en periodes van behandeling en opname, zonder alles over haar toestand te onthullen. Kousei wordt geconfronteerd met twijfels, schuldgevoelens en een achteruitgang in zijn emoties wanneer haar ziekte hem direct raakt; er zijn scènes van ineenstorting en ziekenhuisopnames die de groep schokken. Uiteindelijk sterft Kaori aan haar ziekte; na haar dood vindt Kousei brieven en persoonlijke boodschappen die haar acties en gevoelens uitleggen. In het epiloog verwerkt Kousei zijn rouw, vindt hij acceptatie en begint hij weer te spelen met een nieuw begrip — met integratie van techniek en emotie — en vervolgt hij zijn leven terwijl hij de invloed van de violiste in zijn muziek meedraagt.
